Her şeyden biraz biraz

       Zamanın akışına kaptırmış,gitmişiz. Ne zaman geçmiş onca gün, ne ara bitmiş yıl. Ne ara büyütmüş bizi yaşadıklarımız. Nelerden vazgeçmiş, neleri seçmişiz? Nerelere gelmişiz, neler için çırpınmışız? Kim olmuşuz, kimler için... Farkına varamamışız yaşadıklarımızın.        Geçmişimizin kurbanı olmuşuz, geleceğimizin mimarı durumundayken. Hep koşmuşuz, hep kaçmışız. Hep yorulmuşuz. Kimden, neyden, nasıl, niye diye sormuşuz soluklanırken. Arkamıza baktıkça korkmuşuz herkesten ve her şeyden.        Bazen çok kalabalık olmuşuz, bazen tek başımıza kalmışız. Korktukça birini aramışız yanımızda. Bulamayınca vazgeçmiş, daha hızlı koşmuşuz. Yönümüzü kaybetmişiz, doğruyu ararken.Bulduğumuzu sandığımız an, bir tokat daha yemiş, yere düşmüşüz çoğu zaman. Önümüzü göremediğimiz zaman aklımıza getirmişiz çok sevdiğimiz insanları. Bazısı vazgeçmiş sizden, bazısı asla bırakmamış sizi...

Her güzel şeyin bir sonu var.

    Çocuktuk,hayaller kurardık.Olmasa da vazgeçmez,daha fazlasının isterdik.Eşsiz dünyamızda yaşardık sadece sevdiğimiz insanlarla.En mutlu anımızı onlarla yaşar,üzüntümüzü onlarla paylaşırdık.Sonra birden büyümeye başladık.     Okula başladığımızda elimizden almaya başladılar en mutlu anılarımızı,özgürlüğümüzü.Sadece herkesin yaptığını yapmaya planladılar hayatlarımızı.Hayallerle dolu çocukluğumuzu aldılar elimizden ilk önce."Sorgulama" dediler."Bu böyle kabul et."Yok saydılar her şeyiyle seni.Sonra küçüldü dünyalar,içinde bir başına bıraktılar.Ne o çok sevdiğin insanlar kaldı geriye,ne de hayallerle dolu  yaşantın.Gelecek kaygısı düştü içine.Baştan ayağa buna bürüdüler seni de.İşim olsun,evim olsun,arabam olsun derken unuttun kendini.Olmayınca vazgeçmeyi öğrendin.Yeniden deneyemedin hiçbir şeyi.Cesaretini kırdılar.Daha fazlasını istemeye kalkınca güldüler sana, dalga geçtiler.    Bazen inat ettin tüm bunlara.Hırs yaptın.Ya tamamen battın,ya tam...

    Mutlak güven duygusu demiştim de yarım kalmıştı ya hani.Bugün sıra onda galiba.Yazmayayım diyorum kaç seferdir ama yok yani.Bir yere kadar tutabiliyor insan içinde.Şimdiye kadar da çok yorum aldım.Yok efendim ne çok acı çekiyormuşum,yok efendim ne kadar mutsuzmuşum vs.Mutlu olduğum zamanlarda ihtiyaç duymuyorum ki yazı yazmaya.Ha sana çok depresifse şimdiden söyliyim yol yakınken dön.Bu yazıyı okumaktan vazgeç.      Gel gelelim mevzuya..     Şimdiye kadar bir insana ne kadar güvendiniz,ne kadar inandınız veya sonrasında ne kadar yanıldınız?Sizi bilmem ama ben bu konuda sağlam yanılmışım.Hani gerçekten güvendiğim dağlara karlar mı yağdı dedim.Bu aralar bunu sık sık da mırıldanır oldum.     Gerçi hata bizde.Kendimize bile güvenmezsen gidiyoruz bi insana mutlak güven duyuyoruz.Ne gerek var öyle alangirli şeylere oysa.Kapat çeneni,kapat kendini.Otur oturduğun yerde.Meraksız ol azıcık.Tepki ölçme değil mi?Ama yok kaşınmak bizim türde ...

    Bazen bir şüphe, bazense bir korku kemirir içini. Ya sen onu bitir, ya o seni. Seçimlerin,seçtiklerin veya yol verdiklerin Yanlışların ve doğruların... Parçaladı mı seni kararların? Kırgınlıkların,kızgınlıkların,mutlulukların Hayal midir,gerçek midir yaşadıkların? Görmezden mi gelmek istersin,gerçekle yüzleşmek mi? Kolaya kaçmak mıdır sana iyi gelen Yoksa zoru başarmak mıdır güçlü hissettiren? Düşüncelerini hapsettin mi derinlere, Kelimelerin yok oldu mu sessizlikte? Keşkelerin kadar var mıdır iyikilerin Anı insanı mı yaptı seni de geçmişin Ya da şuanda benimle  kalmaya ne dersin?

           Birkaç saat sonra güneş doğacak, etraf aydınlanacak. Yeni bir gün başlayacak. Kararlar verilecek, doğumlar olacak, ölümler yaşanacak. Kimimizin hayatı değişecek, kimimizin olduğu gibi devam edecek. Birimiz mutluluktan uçarken, birimiz gözyaşlarımızda boğulacağız. Her gün birimizin hayatında olan şeyler ama bugün piyango kimde? Bende? Sende? Yoksa onlarda mı dersin??  Dünün acısı, bugünün ağırlığı, yarının düşüncesi... Yorulduk, yoruluyoruz, yoruyorlar. Yalnızız. İçten içe hepimiz öyleyiz. İstediğimiz kadar kalabalık olsun etrafımız. Düşüncelerinizde boğulurken sadece siz varsınız. Yalnızca siz.             Bazen sadece yaşamak için nefes alıyoruz. Hiçbir şey hissetmeden, duymadan, görmeden. Bedenin bu dünyada olduğunu gösteren tek kanıtın göğsünün inip kalktığını gösteren nefeslerin olacak. Ruhun, aklın isterse bambaşka yerlerde olsun. İnsanlar için oradasındır ve önemli olan da odur değil mi? ...

   Seni fazla mı yalnız bıraktık dersin?Şu sınavlar bitsin yine çok yazacağım sana.Sadece azıcık daha bekle beni.Küçük de bir tüyo giderken.Konumuz "mutlak güven duygusu."Şimdilik hoşça kal :)