Her şeyden biraz biraz

       İnsanlar biriktiriyoruz.Karakteri,tipi,huyu birbirinden farklı, çeşit çeşit insanlar alıyoruz hayatımıza.Herkesten bir şeyler öğrenmeye çalışırken kendimizi unutuyoruz o sırada.Nabza göre şerbet misali,insanına göre davranış sergiliyoruz.Ona göre seçiyoruz kullandığımız cümleleri.Sonra bir bakıyoruz ki siz olmayan bir siz yaratmışsınız fark etmeden.Yakanıza yapışan,sildikçe bulaşan,iz bırakan özellikleriniz arasında boğuluyorsunuz.O yüzden sizi siz yapan özelliklerinize sahip çıkın.Kimse için kendinizden vazgeçmeyin.        

      İnsanlar üzülmesin diye kendimizi üzüyoruz.Bir insanı ne kadar çok severseniz,onu kaybetme korkunuz o kadar fazla oluyor.Bunu sadece sevgili olarak düşünmeyin,bu en yakın arkadaşınız için de geçerli olabilir.Zor bir gün beni bekliyor bugün...Ya yeniden bir kopuş olacak arkadaşlık ilişkilerinde veya araya girecek bir takım atar,trip tarzı şeyler!        Gazamız mübarek ola!

    Gün bitip herkes köşesine çekilince yeni bir gün başlar benim için.Sessizliğin hakim olduğu ortamda,belki yalnız kalmamak için belki de sırf havaya girmek için şarkıdan şarkıya atlarım.Bir yazıyı yazarken değişik müziklerle, değişik düşüncelere dalarken, değişik hislerle zamana bırakıyorum kendimi.    Aslında hepimiz zamana bırakıyoruz kendimizi.Bazen bir yıl öncesine, bazen bir gün öncesine... Hatta ve hatta bir dakika öncesine özlem duyabiliyoruz.Güzel günleri,güzel insanlarla geçen zamanları arıyoruz.Keşke o zaman fark edebilseydim da uzatsaydım o anı diyoruz.    Geçmişe özlem duyduğumuz kadar geleceğe de duyuyor muyuz dersiniz?Gelecek güzel olacak mı?Mutlu musunuz veya olacak mısınız? Sonunu,cevabını bilmediğiniz bir şeye başlamak ister miydiniz? Susturmaya çalıştınız mı içinizdeki sesi,beyninizdeki düşünceyi?Her şeyi boşvermek istediniz mi?Ya da akışına bırakmak diye tabir ettiğimiz iç rahatlatıcı cümleyi kurarak başka sorulardan kaçtınız ...

    Bazen öyle anlar oluyor ki napıyorum ben diyorsun!Amaçsız,kararsız,değişkenin teki.Bir anda herkesten uzaklaşma isteğiyle doluyorsun.Belki bıkmışlığından kaynaklanıyor belki yorulmuşluğundan.   Ne istediğini bilmez hale geliyorsun.Sonra ne istediğini bilen birileri çıkıyor karşına.Sen daha kararsız,daha amaçsız oluyorsun.Güzel şeyleri görmezden gelebiliyorsun veya onları elinin tersiyle itebiliyorsun.Sen birileri için önem kazanırken onun senin için bir şey ifade etmediğini düşünmek,bilmek,görmek...   Güzel duyguların katilleriyiz hepimiz.Birbirimizle oyun oynayarak verdiğimiz zararların yıkıcılığını,kalıntıları görmeden yok oluyoruz hayatlarımızdan.Terk ediyoruz,terk ediliyoruz.O kalıntılar arasından güzel şeyleri çıkartmaya,yeniden yaşatmaya çalışıyoruz.Hangimiz ne kadar başarılıyız?Hepimizin yaraları var.Her an kanamaya hazırlar.Ve her gelenin yıkıntıları arasında yaşamayı deneyecek,bir şeyleri kurtarmaya çalışacak gücü bulamıyoruz da çoğu zaman.İşt...

   Eski yazılarımın birinde bahsetmiştim cesaret konusundan.O bir anda gelen deli cesaretinizi yok etmeyin çünkü bir dakika durup düşününce onu yapmayacağımızı biliriz demiştim.Aynen öyle yaptım.O anlık cesareti düşünmeden kullandım.Sonucunu merak ediyorsanız açıkçası yüzümde bir gülümseme olarak kalacak galiba.Ne bir kızgınlık, ne de bir pişmanlık var içimde. Hatta ve hatta İYİKİ YAPTIM!

     Parça parça bakınca olaylara, bir sonuca varabiliyorken;bütüne baktığınızda çıkardığınız sonucun doğruluğunu sorguluyorsunuz.Aradaki zamanın genişliği belki de size bunu sorgulatan.Mutlu olmak için parçalara bakarken,kendinizi frenlemek için bütüne bakmanız yeterli galiba.Hele de benim gibi sevincinizi,mutluluğunuzu tepinerek yaşıyorsanız hemen bütüne bakın da sakinleşin.    Kar nedeniyle ertelenen sınavlar bozdu önce moralimi.İzmit'ten bir an önce kaçmak isteyen İmren'i burada kalmaya mecbur ediyorlar diye hayıflandım.Şimdiyse bi gün daha fazla kalsam mı diye düşünüyorum.Kendime göre nedenler buluyorum bunun için.İşte parça-bütün ilişkisi burada devreye giriyor.Parçaya mı bakmalı,bütüne mi ?    İşte bu sorunun yakında öğreneceğim galiba...